قرآن و عترت

سلام علی آل یاسین...!(233)

                                                                                            مقدمه نشریه هادی شماره های 70 و 71 و 72

السلام علیکم یا اهل بیت النبوه و ... و أوصياء نبيّ الله؛ و ذرّيّة رسول الله؛

و أوصياء نبيّ الله؛

و وصي‌هاي پيامبر خدا

«اوصياء» (جمع وصي) از ماده «وصي» است كه اصل آن به معناي وصل چيزي به چيز ديگر است. از اين رو اگر كسي بر اثر اشتغال به كاري (نماز شب يا...) شب را به روز متصل كند، مي‌گويد: «وصيتُ الليلة باليوم». وصيت نيز از اين باب است؛ زيرا كلامي است كه موجب اتصال مي‌گردد؛ يعني كلامي است كه انسان با آن مي‌تواند بعد از مرگ نيز در مال خود تصرّف كند و در حقيقت با اين كلام، تصرّف بعد از مرگ را به تصرّف زمان حيات متّصل مي‌كند.

سفارش های پایانی امام به فرزندانش

 

برگرقته از نوشتاری از مرحوم دکتر سید جعفر شهیدی: ...«پسر ملجم شمشیر خود را برداشت و به مسجد آمد و میان خفتگان افتاد. على(علیه‎السلام) اذان گفت و داخل مسجد شد و خفتگان را بیدار مى‏ کرد، سپس به محراب رفت و ایستاد و نماز را آغاز کرد، به رکوع، و سپس به سجده رفت. چون سر از سجده نخست برداشت، ابن ملجم او را ضربت زد و ضربت او بر جاى ضربتى که عمرو پسر عبدود در جنگ خندق بدو زده بود آمد. ابن ملجم گریخت و على در محراب افتاد و مردم بانگ برآوردند امیرمؤمنان کشته شد.»

بلاذرى به روایت خود از حسن بن بزیع آرد: «چون پسر ملجم او را ضربت زد گفت: فزت و رب الکعبة و آخرین سخن او این آیه بود. «و من‏ یعمل مثقال ذرة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرة شراً یره.» روایت‎هاى شیعى و برخى از روایت‎هاى اهل سنت نیز با آنچه ابن اعثم نوشته مطابقت دارد.

به هرحال امام را از مسجد به خانه بردند. دیرى نگذشت که قاتل را دستگیر کرده و نزد او آوردند. بدو فرمود:

ـ «پسر ملجمى؟»

ـ «آرى!»

ـ «حسن او را سیر کن و استوار ببند! اگر مُردم او را نزد من بفرست تا در پیشگاه خدا با او خصمى کنم و اگر زنده ماندم یا مى ‏بخشم یا قصاص مى ‏کنم.»

ابن سعد نوشته است امام فرمود: «بدو خوراک نیکو دهید و در جاى نرمش بیارمانید.» و هم او نوشته است روزى که على مردم را براى بیعت مى‏ خواند ابن ملجم دوبار براى بیعت پیش آمد و على او را راند سپس فرمود از پیغمبر شنیدم او ریش مرا از خون سرم رنگین خواهد کرد.

امام در آخرین لحظه‏ هاى زندگى فرزندان خود را خواست و به آنها چنین وصیت کرد:

سلام علی آل یاسین...!(232)

ماه رمضان، بهار دعا برای امام زمان علیه السلام

در اين ماه عزيز، راز و نياز با خداوند بيشتر شده، دعا‌ها رونق خاصي مي‌يابند در هيچ يك از ماه‌هاي سال ،اين همه سفارش به دعا كردن ‏نشده است. در ادعية اين ماه به طور ويژه به امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف عنايت شده است و در چندين مورد، ياد، نام و دعاي براي حضرت ‏مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف به چشم مي‌خورد؛ آنچه در اين ادعيه، نمايان است، آرزو‌ها و خواسته‌هايي است كه تا به حال، جامعة بشري به ‏خود نديده، فقط در عصر ظهور به آنها خواهد رسيد؛ بنابراين خواندن اين دعا‌ها و درخواست محتواي آن به‌گونه‌اي طلب نزديك‌تر شدن زمان ظهور است؛ به زبان ديگر، خلاصة اين دعاها، اين است: «اللَّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِيِّكَ الْفَرَج».
در اين نوشته، ابتدا نگاهي كوتاه به بعضي از اين دعا‌ها داشته، سپس برخي از فرازهاي ادعيه را با ويژگي‌هاي حكومت حضرت مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف و نشانه‌هاي عصر سبز ظهور مقايسه مي‌كنيم. ‏
اهم اين دعا‌‌ها عبارتند از:‏

- دعاي افتتاح

سلام علی آل یاسین...!(230)


هدیه ثواب قرائت قرآن به امام زمان (علیه السلام)

على بن مغیره مى‏گوید: به امام موسى بن جعفر (علیه السلام) گفتم پدرم از جد شما درباره اینکه در هر شب یک ختم قرآن بخواند پرسیده بود و ایشان گفته بودند: در هر شب یک ختم قرآن؟ پدرم گفته بود: منظورم شبهاى ماه رمضان است. باز ایشان گفته بودند: در شبهاى رمضان؟ پدرم گفته بود: آرى و ایشان فرموده بودند: هر چه بتوانى بخوان و معمولا پدرم در ماه رمضان چهل بار قرآن را ختم مى‏کرد.
 
من هم پس از مرگ پدرم به همین اندازه‏ها قرآن مى‏خوانم، گاه کمتر و گاه بیشتر، بستگى به فراغت و آمادگى یا خستگى من دارد و چون روز عید فطر مى‏رسد ثواب یک ختم را به پیامبر و یکى را به على و یکى را به فاطمه (علیهم السلام) هدیه مى‏کنم و براى هر یک از ائمه دیگر تا شما، چنین مى‏کنم. یعنى براى هر یک، ثواب یک ختم قرآن و تاکنون هم این کار را ادامه مى‏دهم.
در مقابل این چه پاداشى براى من خواهد بود؟

معاد در قرآن(نشریه هادی شماره 69)

بسم الله الرحمن الرحیم

معاد و سيره توحيدي صاحبان خرد

قرآن كريم در معرّفي «أولوالألباب»، يعني صاحبان خرد ناب و عقل ورزان مي‏فرمايد: (إنّ في خلق السّموات و الأرض و اختلاف اللّيل و النّهار لايات لأولي الألباب  ألّذين يذكرون اللّه قياماً و قعوداً و جنوبهم و يتفكّرون في خلق السّموات و الأرض ربّنا ما خلقتَ هذا باطلا ً سبحانك فقنا عذاب النّار  ربّنا إنّك مَن تُدخِلِ النّار فقد أخزيتَهُ... و لا تُخزِنا يومَ القيامة)[ سوره آل عمران، آيات 190 ـ 194.]؛ نشانه‏هاي آنان كه داراي عقل ديني و فرهيخته مذهبي هستند در اين آيات به شمار آمده است: قطعاً در آفرينش آسمان‏ها و زمين و رفت و آمد شب و روز براي خردمندان دلايلي است؛ آنان كه در حالت ايستاده و نشسته و خفته خدا را ياد مي‏كنند و دايم در فكر خلقت آسمان‏ها و زمين بوده، مي‏گويند پروردگارا اين دستگاه با عظمت را بيهوده نيافريدي، پاك و منزّهي، ما را به لطف خود از عذاب آتش دوزخ نگاه دار. اي پروردگار ما هر كه را تو در آتش افكني او را سخت خوار كرده اي. او ستمكار بوده و ستمگران را هيچ كس ياري نخواهي كرد... پروردگارا روز قيامت ما را خوار مگردان.

سلام علی آل یاسین...!(228)

                                                                       مقدمه نشریه هادی شماره 69

السلام علیکم یا اهل بیت النبوه و ...

و حملة كتاب الله؛

و حاملان كتاب خدا

قسمت دوم:

حرمت حمل و ارج آن به لحاظ محمول است؛ اگر محمول، وزر، خطا، نمّامي و سخن چيني باشد، حمل آنها نيز مذموم است؛ و اگر محمول، معرفت، صواب و حكمت باشد، حمل آن نيز محمود و ممدوح است؛ مانند آنچه در جمله «حَمَلَة كتاب الله» آمده است. براي حَمل پرچم دفاع، مرد مبارز و آگاه لازم است، و حمل معاني قرآن كريم از نعمت‌هاي معنوي خداست كه توفيق ويژه مي‌طلبد و درخواست چنين توفيقي از بهترين نيايش‌هاي بندگان سالك صالح است؛ زيرا تحمّل معاني قرآن و احتمال معارف آن، ميسور سلسله ستبر جبال نيست و اگر كسي بخواهد كاري برتر از كار كوه كند، بايد تكيه‌گاهي فراهم آورد تا توانش فوق هر تواني باشد؛ چنان كه حضرت علي‏بن‌الحسين(عليهماالسلام) در دعاي ختم قرآن، چنين خواسته است: «اللّهم... و اجعل القرآن... حتي تُوصِل إلي قلوبنا فهم عجائبه... التي ضَعُفَتِ الجبال الرّواسي علي صلابتها عن احتماله».[ صحيفه سجاديه، دعاي 42.]

سلام علی آل یاسین...!(227)

دو نقد در کنار هم از حجت الاسلام شهبازیان کارشناس مباحث مهدویت

راجع به مرگ ملک عبدالله و احمد الحسن

معاد در قرآن

 

معادشناسي رسول اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم)

 

همان طور كه بينش توحيدي درجاتي دارد و معرفت توحيدي پيامبر عظيم الشأن (صلي الله عليه و آله و سلم) در بالاترين درجه توحيد است، معادشناسي هم درجاتي دارد و معرفت آن حضرت راجع به معاد در برترين درجه آن جاي گرفته است. علت اين امر آن است كه چون هر فيضي كه از جانب خدا مي‏رسد با حفظ درجات است، همچنين هر فيضي كه به جانب او رجوع مي‏كند با ترتيب درجات است، نخستين فيض كه در قوس نزول از خداي سبحان نشأت گرفته وجود مبارك رسول خدا و ائمه دين (عليهم‏السلام) هستند كه در آن مقام رفيع نور واحدند؛ چنان‏كه فرمود: «اوّل ما خلق اللّه نورى»، باز در قوس صعود اوّلين فيضي كه به لقاء اللّه بار مي‏يابد وجود مستفيض حضرت ختمي مرتبت (صلي الله عليه و آله و سلم) است. از اين‌رو فرمود: «أنا أوّل وافد علي العزيز الجبّار». البته منظور، تقدّم رتبي است، نه تقدّم زماني و تاريخي

سلام علی آل یاسین...!(226)

                                         مقدمه نشریه هادی شماره 68

السلام علیکم یا اهل بیت النبوه و ...
و حملة كتاب الله؛
و حاملان كتاب خدا
قسمت اول:
«حملة» (جمع حامل) اسم فاعل «حمل» است؛ مانند كسبه و كاسب. اصل واژه حمل به معناي كم شمردن مي‌آيد. بنابراين، كسي مي‌تواند چيزي را از زمين بردارد، بر دوش بگيرد و آن را جابه‌جا كند كه آن را خفيف و كم بداند؛ وگرنه به سراغش نمي‌رود و جرأت نزديك شدن به آن را به خود نمي‌دهد. چنان كه آسمان و زمين و كوهها هنگام عرضه امانت الهي، هراسان شدند و از پذيرش آن سر باز زدند، اما انسان چون گرفتار اين هراس نشد، آن را حمل كرد: (إنا عرضنا الأمانة علي السّموات و الأرض و الجبال فأبين أن يحملنها و أشفقن منها و حملها الإنسان).[سوره احزاب ، آیه 72] پس كسي كه چيزي را حمل مي‌كند، سعه وجودي او كمتر از آن محمول نيست.
واژه حمل، داراي مفهومي كلّي و عامّ است كه از چند جهت اطلاق دارد:

شما اینجا هستید: خانه مقاله ها قرآن و عترت